۱۳ پاسخ به “هفت سال از فاجعه بم گذشت… حذف “روز ایمنی در برابر زلزله “از تقویم، چرا؟!”

1. نینا گفت:
   چهارشنبه ۸ دی ۱۳۸۹ در ۱۰:۲۳ ق.ظ

   {هرگز از مرگ نهراسیده ام اگرچه دستانش از ابتذال شکننده تر بود}
   باید بگم که فکر کردن به زلزله اونم در تهران واقعا آدمو میهراسونه! چرا که چگونه مردن خیلی مهمه.
   این هراس و ترس فقط از مردن نمی تونه باشه،ترس از فاجعه ایی که در زنده ماندنش میتونه رخ بده،
   دیدن مرگ زندگی،مرگ عزیزان، مرگ هموطن،مرگ شادی،دیدن یک قلب زیر آوار که می تپه هنوز،
   دیدن یک دست کوچک جدا مانده از تن،دیدن غم و درد به معنای واقعی و….
   شاید مردن آسان تر از تاب آوردن اینهاست،
   گوشه ایی از این درد بزرگ را که در بم اتفاق افتاد تونستیم تاب آوریم اما آیا باز هم خواهیم توانست فاجعه ای بزرگ و بزرگ تر از آن را نیز تاب آوریم؟!
   مسوولین هم بعید میدانم خواب باشند آنطور که میدانم شب ها را تا صبح نماز و دعا میخوانند تا ازفعال شدن گسلی که زیر پای ماست جلوگیری کنند! به ما هم از طریق دانشگاه توصیه شده،
   کاش همه چیز به همین سادگی که میگویند باشه دیگه نیازی به اقدامات دیگه ایی نیست.
   و نکته دیگه اینکه کاش این وسط به انسان توجه بشه آثار تاریخی پیشکش!
   سپاس خانم خسروی.

2. پگاه گفت:
   چهارشنبه ۸ دی ۱۳۸۹ در ۶:۳۲ ب.ظ

   آیا شود که تنها زمین و آسمان ما را به حال خودمان بگذارند!
   بس که شستیم به خوناب جگر جامه ی جان///// نه ازو تار به جا ماند و نه پود ای ساقی

3. رهگذر گفت:
   پنجشنبه ۹ دی ۱۳۸۹ در ۵:۰۰ ب.ظ

   درود فراوان بر نگارنده ی این نوشتار که نوشته اش سرشار از عواطف عمیق انسانی و پر بهره از خرد چاره اندیش و تجارب کارشناسانه ی مرتبط با فجایع طبیعی است.می دانیم که سوانح و حوادث جمعی و مصائب و رنج ها ی ناشی از آن را به سه گروه تقسیم می کنند :
   ۱٫ سوانح و رخداد ها ی طبیعی (زلزله – سیل – خشکسالی و … )
   ۲٫ حوادث و رویداد ها ی نظامی (جنگ – حمله ی هسته ای و میکروبی و شیمییایی – کودتا و… )
   ۳٫ سوانح و حوادث ساخته ی دست انسان (آلودگی هوا – تخریب محیط زیست و… )
   از آنجا یی که بروز و وقوع هر سه گونه ی فوق حتمی و اجتناب ناپذیر است ، مدت هاست که در سازمان ها و مراکزعلمی و پژوهشی گوناگون در سطح ملی و بین المللی اندیشمندان و کارشناسان عرصه های
   مختلف دست اندر کار تحقیق و تد بیروچاره اندیشی درباره ی مراحل پیش از وقوع – در زمان وقوع – و پس از وقوع فجایع و مصائب جمعی و همگانی هستنند.
   امروزه نقش و تاثیر حوادث فاجعه بار جمعی بر زندگی و تمد ن انسانی از آن چنان اهمیتی بر خوردار شده
   که بسیاری از رشته های علوم اجتماعی و انسانی را به طور جدی به خود معطوف ساخته است.
   پژوهش ها و نظریه پردازی های متنوع و مفهومی و کار بردی فراوانی را در زمینه های روانشناسی
   فاجعه – جامعه شناسی فاجعه – فلسفه و ادبیات فاجعه – مدیریت بحران های ناشی از فاجعه – سیاست شناسی
   فاجعه – اقتصاد فاجعه و … را می توان بر شمرد که همگی از شکل گیری رشته ی بینا رشته ای
   نوین و سر نوشت ساز ” مطالعات فاجعه” خبر می دهند.
   اگر چه این رشته بالنسبه نو ظهور و جوان است اما دستاورد ها و یا فته ها ی ژرف و شگرف آن فهم و
   شناخت انسان ها را دستخوش دگرگونی اساسی قرار داده است.
   برای پرهیز از به درازا کشیده شدن سخن ، برخی از این یافته ها را به اختصار بر می شمریم :
   زلزله در زبان ، زلزله در ذهن ، زلزله در معنا ، زلزله در عواطف و ساختار شخصیت ، زلزله در فرهنگ،
   زلزله در ساختار و بافتار زندگی روز مره و شبکه ی روابط و ارتباطات هر روزه ، زلزله در روح و
   روان و یاد و خاطره ی جمعی و … .
   بار دیگر از زاویه ی دید و نوع نگاهتان به این مسئله ی مبرم و اجتناب نا پذ یر و هشدارهای تلنگر گونه ی شما بر وجدان های کرخت شده از خوش خیالی های کبک وار مردم و مسئولان صمیمانه و فروتنانه سپاسگزارم. به قول مرحوم سپهری : سایبان آرامش ما ، ماییم !

4. khodadad گفت:
   جمعه ۱۰ دی ۱۳۸۹ در ۴:۰۹ ب.ظ

   in ghadr narahati nadare khanom
   dar avaz ruze basirat omade
   khob in ham ye no basirate dige.
   mage na?

5. هومن گفت:
   شنبه ۱۱ دی ۱۳۸۹ در ۹:۵۲ ق.ظ

   خانم خسروی ! مثل همیشه عالی بود .

6. مسافر گفت:
   شنبه ۱۱ دی ۱۳۸۹ در ۳:۰۸ ب.ظ

   من از زلزله های بیرونی نمی ترسم
   زلزله های درونی ( روزمرگی ) مرا از پای در می آورد
   میدانم….

7. م.د گفت:
   شنبه ۱۱ دی ۱۳۸۹ در ۶:۱۳ ب.ظ

   از لای آوار دفتر مشقی سرک می کشیدو کودکی گرسنه و گونه خون آلوده پستان آویخته مادرش را میک میزد.
   کمی آنطرفتر زنی خسته ، پای شکسته بر شانه دیواری تا نیمه فرو ریخته از خانه ای که دیگر نیست، بی کسی را فریاد می کرد.صدای هیچ پراونه ای به گوش نمی رسید. پرستو ها بی خانمان شده بودندو کرکس ها در انتظار.

8. نسیم گفت:
   شنبه ۱۱ دی ۱۳۸۹ در ۸:۰۶ ب.ظ

   شهناز عزیز
   تازگی ها مطالبت را می خوانم. امروز مطالب قبلی را هم خواندم.
   از خواندن “وقتی دستها می خوانند،خیلی لذت بردم. همانطور که از خواندن رمان “کوری” و متاسفانه فکر می کنم اغلب آدم های دورو برم به بیماری مهلک کوری دچار هستند.
   “کودکان بی شناسنامه و…”دلم را به درد آورد. من به آرمان شهری می اندیشم که در آن کسی به شناسنامه کسی نگاه نمی کند و انسان ها فارغ از رنگ،نژاد و ملیت در هر جایی که زندگی میکنند،از حقوق شهروندی برخوردارند واز زیستنی در خور انسان.

9. ناشناس گفت:
   شنبه ۱۱ دی ۱۳۸۹ در ۱۰:۳۵ ب.ظ

   بنا به دلایل علمی و به گواهی تاریخ وقوع زلزله در تهران حتمی است. امید که این نوشته ها از ابعاد فاجعه آمیز چنین رویدادهایی بکاهد.
   با آرزوی پایداری شما که دلتان برای میهن می تپد.سپاس

10. paria گفت:
    یکشنبه ۱۲ دی ۱۳۸۹ در ۳:۱۴ ب.ظ

    faghat vagheyat andishi vagheyat binist ke dar in donya javab midahad
    khial ,tavahom roya ,eshgh hame vo hame tora be varteye virani mikeshad
    bayad ba chashmane kamelan baz vagheyat ra di ,vaghyat ra cheshid va motefakerane biandishi ke hichkas asheghe hichkas nemishavad
    hastie to,zate to tanhast ,khodat javabgoye tamame soalhaye zehnat hasti ,to hastie to, talashe to ,vagheyat haye to,angar kasi nemikhahad tora az zire avar nejat dahad ,hamanja bemir, hich chiz dar roya nemigonjad ,
    hameye khialha arezoha ,royaye arman shahr ha ,hame vo hame tavahomist janfarsa ,toee ke baraye zende mandan bayad dasto pa bezani, kasi paro balat ra nemigirad to,to to
    ozr mikham englisi neveshtam khanom khosravi dostat midarim.chera ke ba dard ashenaee

11. تارا گفت:
    یکشنبه ۱۲ دی ۱۳۸۹ در ۷:۳۳ ب.ظ

    فکر کردن به احتمال وقوع زلزله در زادگاه خوبم کوهدشت و یا تهران بزرگ در من چنان ایجاد ترس،وحشت و اندوه میکنه که من هم سعی میکنم این موضوع را مانند مسولان بیشتراوقات بدست فراموشی بسپارم !
    بسیار زیبا بود.ممنون و خسته نباشید!

12. عباس عابدی گفت:
    پنجشنبه ۴ اسفند ۱۳۹۰ در ۸:۴۵ ق.ظ

    بد بود

13. نگار گفت:
    پنجشنبه ۱۵ تیر ۱۳۹۱ در ۸:۱۰ ق.ظ

    عالی بود

نظر دهید