مهر ۱۷
(برای یکصدمین شمارهی سیمره)
یکصد ستاره لبخند
یکصد شماره آه
یکصد شماره شیرین
یکصد هماره گَس
یکصد نظاره تلنگر
یکصد شراره گُر
یکصد گریستن «این قوم»
در موج سیمره
یکصد حضور «نه»
یکصد غرور «نباید»
یکصد اشاره «چنین بود»
یکصد دوباره «برادر آری»
یکصد شماره لب
بر بیضی کبود
تا در بیان درآرد
طرز تهیهی تقدیر این دیار
ترکیب یک گلیم سیاهی است
با آب زمزم و کوثر
هقهق به عرض صورت یک غرب
کم نیست این هنر
در روزگار غیبت قهقه
تا شست گربه خبر گردد
از زخم گُردهی شور
عبدالرضا فریدزاده